logo

NAJWAŻNIEJSZE ZAGROŻENIE

Obojętność wobec nich byłaby najpoważniejszym zagrożeniem autorytetu krytyki i w ogóle autorytetu środowiska naukowego; sama awersja moralna tu nie wystarcza.     Warto na zakończenie powrócić do tezy, że stan krytyki odpowiada w zasadzie ogólnemu stanowi nauki. Im więcej w życiu naukowym oportu­nizmu, łatwizny, samozadowolenia i konformizmu, tym słabsze tętno aktyw­ności krytycznej. Nie wynaleziono jednak na schorzenia nauki innego środka, jak rygorystyczna i bezstronna krytyka. Od niej należy zaczynać, jeśli dostrzegamy przejawy patologii w jakiejś sferze życia naukowego. W osta­tecznym rozrachunku nie ma bowiem naukowego autorytetu bez krytycz­nego stosunku do wiedzy zastanej i bez umiejętności przyjmowania kry­tycznych ocen naszej własnej twórczości.


error: Content is protected !!